"Stemmen, wes de?" NOVA-reportage uit de Tilburgse Vogeltjesbuurt Door Art Rooijakkers - NOVA - 4 februari 2002 " Ik heb nog nooit gestemd, kzou nie eens weten hoe da moet." Met een peuter op de arm legt een jonge vrouw ons uit dat politiek voor haar niet veel betekent. En niet alleen voor haar. "Ik ken niemand die stemt, wa hedde daor aon?" Welkom in de Tilburgse Vogeltjesbuurt. Kleine arbeiderswoninkjes uit de tijd dat de textielindustrie hier nog bloeide. Straten met veel zwerfvuil en een hoog mercedes en/of bmw-gehalte. Vier jaar geleden nam in deze wijk slechts een op de vijf stemgerechtigden de moeite naar het stemburo te gaan. De laagste opkomst in een stad die landelijk ook al niet denderend scoort en onderaan het lijstje steden met lage opkomsten bungelt. Wij, de cameraploeg en ik, verbazen ons. Iemand die niet weet hoe je moet stemmen? Die dat nog nooit gedaan heeft? Is deze mevrouw wel echt? Dag in, dag uit worden we op de redactie bedolven onder verkiezings'nieuws'. Maar deze vrouw weet niks van dat 'nieuws'. Sterker nog, ze weet niet eens dat er verkiezingen zijn. Wat wereldvreemd! We duiken dieper de wijk in. Maken sfeerbeelden en spreken mensen aan. En raken onze aanvankelijke verbazing kwijt. Er blijken er meer te zijn; kiezers die nog nooit van hun democratische stemrecht gebruik hebben gemaakt. Met argumenten als; "Die hoge heren zitten er toch nie voor ons" en "Vier jaar lang ziede ze nie, waarum zou ik nou dan wel gaon?" Overbekende zinnen die je normaal in een kroeg hoort van mensen die uiteindelijk toch braaf gaan stemmen. Maar hier in de Vogeltjesbuurt is het geen kroegpraat. Hier is het zelfs meer dan een uiting van teleurstelling en wantrouwen. Hier is het de werkelijkheid; deze wijk heeft zich afgewend van de politiek. Op de terugweg naar de grijze omroepbunkers in het verkeersverstopte Hilversum, waar de uitzendingen uitsluitend om de verkiezingen draaien, vragen we ons af wie er echt wereldvreemd is. De journalistiek die achter een penalty nemende Melkert en een flyerende Thom de Graaf aanrent om te doen alsof dat het middelpunt van alle aandacht is. Of deze vrouw, met een peuter op de arm, die doorgaat met haar leven in haar wijk, zoals ze dat de afgelopen vier jaar heeft geleefd en dat niet wil laten veranderen omdat er 'toevallig' verkiezingen zijn. "Mij zegt het allemaol niks en ik mis er ook niks aon, volgens mèn."