De nummers twee

Door Hedy d'Ancona, voormalig minister, senator, en Europees parlementariër voor de PvdA


Veel te veel en toch te weinig en vooral teveel van hetzelfde. Vandaag is de eerste dag van de echte campagne-tijd aangebroken, de Tweede Kamer kreeg er vannacht vrij voor, maar de lange aanloopperiode bezorgt me nu al het gevoel een over-dosis geconsumeerd te hebben. Zorg, veiligheid en onderwijs - overgoten met een saus van asyl- en migrantenpaniek -het moet allemaal meer en beter. Er is geen plotieke partij die het waagt dat niet toe te zeggen. Er is geen politieke partij die het aandurft andere onderwerpen aan de orde te stellen. Dus voor de marktkraam (als je ze weer over de markt ziet struinen weet je dat verkiezingstijd is aangebroken) of in bejaardenhuis, in televisiestudio of kranteninterview; een-en-al be-aming van hoe erg het is allemaal. Alsmede de belofte dat er beter naar het volk geluisterd zal worden. Die, hoe kan het ook anders, aldus voorgeprogrammeerd, over hetzelfde piepzakken.

Het onderscheid tussen partijen zit dus niet in de selectie van onderwerpen, nauwelijks in de aankondiging van betere tijden; er blijft dus weinig over dan de heren zelf (haar, pak, bril, buik, stem) die in het afwegingsproces van doorslaggevend belang zijn. Je moet er dan ook niet aan denken hoeveel uren brainstorm en creatieve vondst er achter de vrijwel identieke verkiezingsaffiches schuilgaan waarop ze allemaal even vertrouwenwekkend staan afgebeeld.

Achterlijkheid
Waar zijn de vrouwen? Waarom worden al die nummers twee van de lijsten weggehouden van het serieuze debat, gedirigeerd naar talkshow en spelletje? Welk een achterlijkheid heeft ons bevangen? Waarom laten de dames zelf zich gebruiken als stemmentrekker terwijl je hun stem nauwelijks verneemt?

Bijvoorbeeld over een zaak die minstens de helft van de bevolking ter harte gaat: de naadloze combinatie van betaald- en onbetaald werk, van werk buitens- en binnenshuis.Terwijl steeds meer mensen werken in flexibele arbeidsrelaties, bij opeenvolgende wergevers, in allerlei deeltijd-vormen - is ons stelsel van voorzieningen en sociale arrangementen nog steeds afgestemd op een uniforme standaard-levensloop met piekjaren waarin kinderen en carriere om tijd knokken. Inplaats van VUT- is er vraag naar en behoefte aan TUT(tijdelijke uittreding)regelingen. Zij, die dat onder de huidige omstandigheden voor eigen rekening doen, worden bestraft met verlies aan pensioenrecht en werkloosheidsuitkering en soms ook WAO. Zorg voor kinderen of voor anderen, bijscholing, mantelzorg; het zijn voor de samenleving als geheel nuttige en onmisbare taken die men ten onrechte overlaat aan het oplossingsvermogen van individuen.

Tweede viool
De PvdA-Tweede Kamerfractie presenteerde afgelopen dinsdag een creatief plan om aan die ontstane discrepatie tussen gewenste diversiteit en opgedrongen uniformiteit een einde te maken. Overheid, sociale partners en burgers zelf dragen daarbij samen de verantwoordelijkheid voor een spaarregeling van tijd. Tijd die je (betaald) kunt opnemen in die fase of dat moment van je leven dat je er behoefte aan hebt.

Het is te hopen dat er in de komende weken, tijd wordt gevonden om het hier eens over te hebben en te horen hoe de verschillende partijen er tegenover staan. Het is immers in de afgelopen jaren wel gebleken dat de emancipatie op het onderdeel "eerlijk delen van al het werk" volstrekt stagneert. Omdat je nu eenmaal een barricaderende regelgeving niet oplost met een goed gesprek aan de keukentafel. En zolang die problematiek niet is opgelost, blijven niet alleen de nummers twee op de verkiezingslijsten maar het merendeel van de vrouwen de tweede viool spelen.