Wie is wie op de Lijst Pim Fortuyn (LPF)? Aan wie geeft de kiezer het mandaat als hij stemt op LPF? De nummer één van lijst 15, lijsttrekker Pim Fortuyn, kende iedereen. Maar over de rest van de LPF-kandidaten is weinig bekend. Wie zijn zij, wat willen zij, wat denken zij, wat is hun politieke ervaring? Eén ding is zeker. De Lijst Pim Fortuyn bevat bijna geen enkele 'echte' politicus, wel ondernemers, medisch specialisten, een paar juristen en mensen uit het bedrijfsleven. Hier vindt u informatie over de eerste tien kandidaten op de lijst achter Pim Fortuyn. Lees de analyse van Jurjen Roerdinkholder (NOSNieuws) Val kabinet een fraai staaltje campagne Geen tranen, geen strijd, zelfs geen woede. Toen het kabinet Kok op 16 april aftrad spraken de partijen in de Kamer bijna zonder uitzondering van "respect" voor het besluit van Kok. Zelfs Jan Marijnissen van de SP, normaal gesproken niet vies van stevige kritiek op Paars, was onder de indruk van het gebaar van Kok en de zijnen. Dat gold natuurlijk des te meer voor de regeringspartijen. Toch moet er bij PvdA, VVD en D66 meer aan de hand zijn geweest. Ik verdenk die partijen er zelfs van een beetje te hebben gejuicht toen Kok zijn ontslagbrief inleverde bij de Koningin. Lees de analyse van Joost Karhof (Den Haag Vandaag) Kars en Bas op de bres voor christelijke politiek Een heus jazz trio, videoclips en een nieuwe bril voor de lijsttrekker. De Christenunie wil zich profileren als een vlotte partij. En niet alleen dat, ze laat zich ook graag een vooruitstrevend imago aanmeten. Kernwoorden zijn: christelijk-sociaal, groen en pro-life. De ChristenUnie doet dit jaar voor het eerst, onder deze naam, mee aan de landelijke verkiezingen. De partij is namelijk een fusie van het GPV en de RPF. Onder paars 2 hebben deze kleine partijen elkaar, na een korte vrijage, gevonden en zijn ze opgegaan in 1 nieuwe partij. Lees de analyse van Margreeth Boer (Radio 1 Journaal) Oom Fortuyn De kiezers die op tijd naar bed zijn gegaan, hebben iets gemist. Na middernacht toonde de televisie een fascinerend schouwspel: vijf heren in begrafenisstemming met een irritante oom die een foute mop heeft verteld. Achteroverhangend in hun stoel liggen ze chagrijnig te wezen, de lijsttrekkers van de vijf grotere partijen. En oom Fortuyn speelt de vermoorde onschuld. Kan hij het helpen dat hij zoveel stemmen heeft gekregen? Hij zegt toch alleen maar wat hij denkt? Lees de analyse van Henk van Hoorn (hoofdredacteur NOS Radio) Pim Fortuyn: kaper van Leefbaar Nederland Het was van het begin af aan al duidelijk: Pim Fortuyn had de nieuwe partij Leefbaar Nederland gekaapt. Fortuyn wil premier van Nederland worden, en had een campagneteam nodig. Het omgekeerde was ook waar: Leefbaar Nederland was een stuurloos schip, en had een herkenbare kapitein nodig. Maar het verstandshuwelijk tussen de twee bleek een moeizame relatie te worden die van het prilste begin af aan onder grote druk stond. Fortuyn in zijn aanvaardingsspeech: "U mag ook weten dat het mij zwaar te moede is." Lees de analyse van Chris Ostendorf (Den Haag Vandaag) De harmonicawet van D66 Hans van Mierlo heeft het eens als volgt uitgelegd: D66 is geen 'ideologie' maar een 'houding'. D66-kiezers hebben volgens de oprichter van de partij ten opzichte van 'de macht' een levenshouding die luidt: macht mag niet vanzelfsprekend bij steeds dezelfde groeperingen terecht komen en je dient er relativerend en vooral pragmatisch mee om te gaan. Ieder verstandig en relativerend mens wil volgens D66 een overheid waar hij of zij tegenaan kan praten en als dat gesprek op niets uitdraait kies je de volgende keer gewoon een ándere overheid. En vandaar.al 35 jaar pleidooien voor de gekozen minister-president, de gekozen burgemeester, het referendum en voor minder macht bij het 'middenveld'. Lees de analyse van Ab Pilgram (Radio 1 Journaal) De VVD in veranderde tijden Voor de VVD lijkt het tij gekeerd. Nog maar een paar maanden geleden hadden de liberalen zicht op de hoofdprijs: het Torentje als beloning voor het feit dat de VVD de grootste partij van Nederland zou zijn geworden. Vier jaar geleden droomden optimisten binnen de VVD ook al van die status, maar de voorspelde nek-aan-nek race tussen Bolkestein en Kok bleef uit. Tot voor kort voorspelden opiniepeilingen dat Melkert en Dijkstal zo’n tweestrijd wel zouden aangaan. Diezelfde peilingen beweren nu dat de VVD in een vrije val terecht is gekomen. Lees de analyse van Margriet Brandsma (Journaal) De slangenkuil die CDA heet Interim-partijvoorzitter De Vries zei het in zijn toespraak tot de partijraad treffend: "Er is iets mis met de omgangsvormen binnen onze partij." Het CDA had net de jongste crisis achter de rug. Beoogd lijsttrekker De Hoop Scheffer had na een week vol intriges het veld moeten ruimen. Zijn opponent in het conflict, partijvoorzitter Van Rij, was ook van het toneel verdwenen. De Vries keek terug op een ouderwetse CDA-rel: onverwacht, hevig en met als uitkomst louter verliezers. Lees de analyse van Bram Schilham (Journaal) 2001: een rampjaar voor GroenLinks; en 2002? Begin 2001 groeien de bomen zo'n beetje tot in de hemel. Volgens de peilingen zou GroenLinks (nu 11 zetels in de Tweede Kamer) bij nieuwe verkiezingen kunnen rekenen op 17 à 18 plaatsen in het parlement. Maar onder invloed van twee affaires in het afgelopen jaar lijkt GroenLinks weer terug bij af. In de laatste peilingen schommelt de partij rond de 10 à 11 zetels. Begin juli raakt GroenLinks verwikkeld in een heuse affaire. Kamerlid Tara Singh Varma treedt eind mei af als Kamerlid, naar haar eigen zeggen vanwege een dodelijke ziekte. Lees de analyse van Jaap de Bruin (Radio 1 Journaal) Het charme-offensief van Ad Melkert Het zijn zware tijden voor lijsttrekkers. Zeker als die van nature hun vakbekwaamheden liever achter de schermen uitoefenen. Dat laatste gaat nog het meeste op voor PvdA-lijsttrekker Ad Melkert. Van internationaal secretaris van de partij, tot kamerlid, tot minister, tot leider van de Partij van de Arbeid. Melkert is geen zondagskind maar vooral iemand die ogenschijnlijk onvermoeibaar door blijft werken tot hij zijn politieke zin of gelijk krijgt. Lees de analyse van Rob Koster (Journaal)