In de Rotterdamse raadszaal wordt het steeds drukker. Over vijf minuten begint de installatie van de nieuwe raad. Op de eerste rij geniet een man - zijn stropdas in een brede knoop gestrikt - zichtbaar van de vele camera's die op hem gericht staan. Hij is de glorieuze winnaar van de verkiezingen. Van elke meter bier die in de stad wordt getapt is 35 centimeter bestemd voor zijn kiezers; van elke meter baklava die over de toonbank gaat waarschijnlijk niet mee dan twee centimeter.

Dan nadert zijn grote vijand. Een corpulente man aan wie te zien is dat het aanhangen van het socialistische gedachtegoed niet automatisch betekent dat er niet lekker gegeten mag worden. Ook Kombrink wil, zoals alle anderen in de zaal, de glunderende nieuwkomer de hand schudden. Dat moet wel, want nog geen week geleden heeft hij van zijn kersverse partijleider in Den Haag geleerd dat het negeren van die ene man de schade alleen maar groter maakt. Het het valt echter niet mee. Kombrink vindt deze man een Janmaat, maar dan in het kwadraat. Dat hij speciaal voor deze gelegenheid geen vers gestreken bruin hemd uit de kast heeft getrokken, hoor je Kombrink zich verbazen.

Gearriveerd bij de tafel van zijn opponent ruikt Kombrink een vreemde geur. Dat hij iets van Wassenaarse kak zou ruiken had hij verwacht, maar dit is nog veel smeriger. Weeïg, chemisch, penetrant.echt walgelijk. Is dit de geur van de jaren dertig? Is dit de lievelings-aftershave van Mussolini? Kombrink tast in het duister. Hij schudt de ex-professor de hand en maakt zich gauw uit de voeten, voordat de camera's zijn kokhalzen kunnen vastleggen.

De nieuwkomer weet dat hij stinkt. Daar kan hij niks aan doen. Bij de presentatie van zijn bijbel eerder op de dag kreeg hij taart aangeboden. Een vreemde, gore taart waarvan we inmiddels weten dat er poep en kots in zat. Daar helpt zelfs douchen niet tegen. Misschien helpt god wel, want die roept hij aan bij zijn installatie als raadslid. Wat mogelijk ook helpt is publiciteit, en die verzamelt hij meer dan zat. "Onder aanvoering van de Pvda word ik gedemoniseerd", noteren de tientallen verslaggevers. Je ziet aan hem dat het handje van Kombrink het alleen maar erger heeft gemaakt. Dit komt nooit meer goed. Vastbesloten is deze man om de partij die sinds de oorlog in de Maasstad de dienst heeft uitgemaakt hard te treffen.

"Dit zijn politieke spelletjes, en daar heb ik geen zin an", roept hij de dag erop vele malen als men hem tegenwerkt in de liquidatie van de arbeiderspartij. Hij stelt een ultimatum aan het CDA en de VVD: uiterlijk maandag om 12 uur wil ik van jullie horen of we gezamenlijk de Pvda gaan onthoofden. En in Rotterdam weten ze sinds 1940 als geen ander wat het negeren van een ulitmatum voor de stad kan betekenen.

Maar het werkt niet. De VVD wil wel, maar het CDA niet. En dan zit de politicus om wie het allemaal lijkt te draaien exact waar hij zitten wil: in het beklaagdenbankje. Rotterdam heeft tijdens de verkiezingen gesproken, maar de gevestigde orde wil niet luisteren. En dat is precies wat hij bedoelde met die verfoeilijke regentenmentaliteit waar hoognodig een eind aan moest worden gemaakt. De nieuwkomer haast zich te zeggen dat hij het betreurt dat niemand met hem wil, want hij heeft grootse plannen met zijn stad. Hij wil de middenklasse behouden; hij wil de uit Marokko geïmporteerde bergvolkmeisjes uit Katendrecht emanciperen; hij wil minder megalomaan bouwen rond het centraal station. Leuke lokale thema's, maar beslist niet de reden voor de mediahype rond de Rotterdamse college-onderhandelingen.

De nieuweling kan de afwijzing van de anderen prima gebruiken. Hij noemt de onderhandelingen ondanks zijn beste bedoelingen mislukt, leunt achterover en kan nu rustig verder gaan bouwen aan zijn hogere doel. Want dat kennen we. Hij wil na lokaal ook landelijk de Pvda elimineren. Hij wil Kok opvolgen. En als Nederland goed kijkt hoe arrogant ze in Rotterdam met de winnaar omspringen, dan zal dat straks in mei toch zeker nog meer stemmen gaan opleveren, zie je door dat kale hoofd flitsen. Hij zegt het tegenovergestelde van wat hij denkt: "Politieke spelletjes, daar heb ik zin an."