Maandag zes mei, even na zessen Van de Kerkhof is als eerste verslaggever ter plaatse en doet verslag voor het Radio 1 Journaal Door Joris van de Kerkhof - Radio 1 Journaal - 9 mei 2002 "Pim Fortuyn zou zijn neergeschoten. Ik weet niet of het waar is, maar ga toch maar even kijken." De redactie van het Radio 1 Journaal is een paar honderd meter van de plek waar het gebeurd zou zijn. En ik ben toevallig op de redactie. Het is natuurlijk niet waar, maar ik ga er toch maar snel naar toe. De telefoon gaat, en dezelfde collega zegt dat het wel waar is. Voor de eerste slagboom staat een meneer. Geen idee wie het is. Hij zegt dat ik op de goede plek ben. De naam Fortuyn valt niet. Ik kan gewoon doorlopen. Paul van der Lugt komt er aan gelopen. Hij is de baas van 3FM. De paniek barst uit zijn ogen. "Ik kan nu even niet met je praten". Ik kan gewoon doorlopen. Albert de Booy staat daar te bellen. De Booy is directeur van de Speakers Academy. Hij is een vertrouweling van Fortuyn. Hij is de man die Fortuyn er boven op hielp na de breuk met Leefbaar Nederland. Hij is de man die zei dat Fortuyn met een eigen lijst moest komen. "Dag Joris," zegt de Booy op een toon waar eigenlijk het zinnetje "hoe gaat het met je" achteraan hoort. We kennen elkaar. De afgelopen dagen hadden we veel contact over de deelname van Fortuyn aan het radio 1 lijsttrekkersdebat van 5 mei. Op het moment dat ik De Booy begroet, zie ik naast hem een man in een grijs pak op de grond liggen. Ik zie zijn hoofd nog niet, maar het kan niemand anders zijn dan Pim Fortuyn. Hij moet echt in elkaar gezakt zijn. Z'n benen zijn opgevouwen, z'n voeten liggen onder z'n billen en hij ligt met z'n rug op het asfalt. Naast hem een plasje bloed. "Leeft hij nog Albert?" "Ja hoor Joris, hij leeft nog" "Wat is er gebeurd?" "Ik liep voor Pim en hoorde achter me een klapperpistooltje afgaan. Tenminste daar leek het op. Het is een grap, dacht ik. Maar toen keek ik om." De Booy gaat verder met een gesprek via zijn mobiele telefoon. Hij moet verdoofd zijn. Hoe kan hij mij anders zo rustig te woord staan. Mijn telefoon staat ook nog aan. Ook ik kan mijn gesprek voortzetten; op de radio kan ik zeggen wat ik zie. Ik zie twee vrouwen die zich over Pim Fortuyn hebben gebogen: "Pim; wakker blijven hoor. Pim; bij ons blijven. Pim; niet weggaan. Pim; bij ons blijven. Pim; blijf bij ons. Pim, Pim, Pim. Pim, alsjeblieft." De ambulance komt, en nog een ambulance komt. Nu krijg ik het vriendelijke verzoek van de beveiliging om weg te gaan. Rood-wit geblokte linten worden gespannen. Maar ik kan gewoon verslag blijven doen van wat ik zie. Ik hoor vooral de stemmen van de twee vrouwen: Pim, Pim, Pim. Pim, alsjeblieft."