|
Elke week geeft een Nederlandse politicus of
ex-politicus zijn of haar mening in de vorm van een
column. Oud-kamerlid Gert Schutte, senator Elske ter
Veld, Europees parlementariër Hanja Maij-Weggen
en anderen luchten hun hart. Kamerlid Agnes Kant schreef
de column van deze week.
Uit mijn dak...
Door Agnes Kant, Tweede Kamerlid voor de SP
Het was al een andere campagne dan anders. Na de vreselijke
moord op Pim Fortuyn, de week erna, alle emoties, de
begrijpelijk boosheid van vele kiezers, wist ik niet
meer wat te verwachten.
 De
peilingen waren de laatste dagen gunstig, van 5 naar
8 zetels. Maar eerlijk gezegd was ik helemaal niet zo
bezig met de komende uitslag. Ach een zeteltje meer
of minder, daar dacht ik niet echt over na. Wat gebeurt
er in dit land? Wat gebeurt er met vele mensen, velen
zijn boos, anderen in verwarring. Pim Fortuyn heeft
onmiskenbaar veel losgemaakt bij de mensen, en zijn
moord heet nog veel meer losgemaakt. De SP was het eens
met zijn kritiek, en heeft dat ook veel binnen en buiten
de Tweede Kamer verwoord.
Wat ik me zeker ook afgevraagd heb de afgelopen dagen
is wat de SP heeft laten liggen. Wij vertegenwoordigen
toch ook de belangen van vele mensen die nu zo boos
zijn? Hoe dan ook, ik ben veel bezig geweest met nadenken
over al die mensen in de wijken die zich door de politiek
in de steek gelaten voelen. Die de arrogantie van de
Haagse politici gewoon zat zijn. In Fortuyn zag een
groot deel van hen, diegene die dat ongenoegen goed
verwoorde. En dat is goed te begrijpen.
Veel spookte door mijn hoofd, maar hoeveel zetels de
SP zou halen, ik geloof dat ik er ook niet goed over
na durfde te denken. In de SP-pool moest ik toch iets
gokken. Ik gokte acht, geen inschatting, voor mijn gevoel
kon het niet zo goed vier worden als tien, ik had echt
geen idee. Maar het was het aantal waar ik oprecht op
hoopte.
Om 20.15 kom ik op de verkiezingsavond in de Melkweg
aan. Het worden spannende minuten tot de altijd betrouwbare
laatste uitslagvoorspelling. Het dubbele gevoel blijft.
De echte positieve spanning van vier jaar geleden ontbreekt,
het is eerlijk gezegd meer angst, juist omdat het zo
onvoorspelbaar. Dan komt 'ie. CDA boven de veertig zetels,
het is ongelofelijk, maar ik zie het amper. Ik wacht
op de SP, de ander cijfers dringen niet tot me door.
En dan komt 'ie. Tien zetels? Ik ga echt uit mijn dak,
vol ongeloof staat ik naar het scherm. Ik geloof letterlijk
met mijn mond open. Een ANP-fotograaf maakt daar een
foto van die ik later zie (geen gezicht.), maar ik merk
het niet.
Nu, de volgende ochtend, is het echt doorgedrongen.
Geen tien maar wel negen zetels. De SP is beloond voor
haar strijd, haar oprechtheid en betrokkenheid met de
mensen. Zo voelt het. Maar daarnaast is ook iets anders
het geval. We moeten aan de slag. Mensen hebben ons
vertrouwen geven. Dat moeten we nu weer dubbel waar
maken. En ook gaan mijn gedachten weer naar al die boze
mensen, in de wijken, waarvan nu een groot deel LPF
gestemd zal hebben. Ook voor hen moet de SP proberen
meer te betekenen vanaf nu. De vraag wat de SP daar
heeft laten liggen, moeten we snel beantwoorden. En
dan gewoon aan de slag.
|
