Een krankzinnig toernooi
Aan zelfvertrouwen hebben de Fransen kennelijk
geen gebrek. Dat wordt in de volgende groepswedstrijd,
op 6 juni tegen Uruguay, echter niet in daden omgezet.
Het blijft 0-0, een snelle uitschakeling dreigt.
De laatste poulewedstrijd tegen Denemarken moet
worden gewonnen. Heel Frankrijk houdt de adem in.
Als dat maar goed gaat.
Het gaat niet goed, zelfs niet met Zidane er
weer bij. De wereldkampioen gaat ten onder aan
zelfoverschatting en een schrijnend gebrek aan
scorend vermogen. Denemarken wint in Incheon,
Zuid-Korea met 2-0. Op 11 juni is het WK voor
de Fransen alweer voorbij, zonder dat ze ook maar
een doelpunt hebben gescoord. Hoon is hun deel.
Voor het eerst sinds 1966 (destijds Brazilië)
vliegt ook de titelhouder er in de eerste ronde
uit. De koning is dood, leve de koning. Het blijkt
de voorbode van een krankzinnig toernooi.
Want ook Argentinië, bij voorbaat al door
de halve wereld tot wereldkampioen uitgeroepen,
overleeft de eerste schifting niet. Het wint de
eerste groepswedstrijd tegen het zwakke Nigeria,
maar verlies tegen Engeland (1-0) en een gelijkspel
tegen Zweden (1-1) betekenen einde oefening. De
voetbalwereld huilt. Zoveel mooie en ook goede
spelers, maar toch al zo vroeg uitgeschakeld.
Italië bereikt de tweede ronde wel, al is
het met pijn, moeite en veel fortuin.
|
