| |
|
| Puber
schrijft Russische tennisgeschiedenis |
30
november |
Het scenario van de finale is eigenlijk geschreven
voor Jevgeni Kafelnikov, die heeft aangekondigd
bij een eventuele overwinning zijn tennisleven te
zullen afsluiten. Toch bezorgt niet de gelauwerde
veteraan, maar een puber Rusland in Parijs de Davis
Cup. Michail Joezjni - 20 jaar jong - maakt zich
als invaller voor Kafelnikov onsterfelijk door het
beslissende punt binnen te slaan.
Boris Jeltsin - oud-president en een warm pleitbezorger
van tennis - struikelt in de ereloge bijna over
zijn vrouw en bodyguards als Joezjni na bijna vierenhalf
uur en vijf slopende sets Paul-Henri Mathieu bedwingt.
De mascotte van de Russische ploeg is zo blij als
een kind en wil het ultieme moment van geluk na
twee eerdere - mislukte- missies in '94 en '95 graag
met spelers en begeleiding delen.
"Dit is beter dan seks", zo omschrijft Marat Safin
zijn gevoelens na afloop. De Rus lacht zijn mooiste
lach en wordt alom gefêteerd. Hij vormt ook tegen
titelverdediger Frankrijk de sportieve motor van
het team. Met twee overwinningen in het enkelspel,
waaronder de gelijkmakende tegen Sébastien Grosjean
op de slotdag, frustreert hij de Fransen en wijst
hij zijn team de weg naar eeuwige roem.
De ontknoping op het gravel van Bercy is even zinderend
als onverwacht. Mathieu komt gemakkelijk op een
2-0 voorsprong in sets, maar Joezjni knokt zich
bewonderswaardig terug. Hij werpt alle schroom van
zich af en zorgt voor een onverwachte apotheose.
"Ik begrijp niet wat er gebeurd is", verklaart de
Russiche youngster - zeven jaar geleden in Moskou
nog ballenjongen bij de finale tussen Rusland en
Amerika - na afloop. Even daarvoor is hij door Jeltsin
en zijn kameraden bijkans doodgeknuffeld.
Het besluit van de Russische teamcaptain Sjamil
Tarpisjev om Joezjni in de slotpartij de voorkeur
te geven boven Kafelnikov, pakt goed uit. De veteraan
is vermoeid na zijn openingspartij tegen Grosjean,
die in drie sets verloren is gegaan. "Ik heb mijn
ego en eigenbelang naar Siberië gestuurd omwille
van het teambelang", licht Kafelnikov toe.
Dat blijkt achteraf een groots en vooral ook juist
gebaar te zijn geweest. Tien slopende profjaren
hebben hun tol geëist. Het misschien wel mooiste
cadeau uit zijn loopbaan wordt hem in Parijs geschonken
door een puber. Kafelnikov kan met een gerust hart
met pensioen gaan, al houdt Safin nog een slag om
de arm. "Jevgeni heeft zoveel gedaan en betekend
voor het Russische tennis, dat hij er vast en zeker
nog een jaar aan vast zal plakken. Hij heeft zijn
leven opgedragen aan tennis", beseft Safin.
De liefde voor het spel is zo hartstochtelijk dat
Kafelnikov inderdaad terugkomt op zijn belofte.
"Ik kan nog niet zonder tennis", licht hij zijn
opmerkelijke besluit toe. "Ik hoop en verwacht dat
ik mijn oude vorm weer terugvind." De tenniswereld
is nog niet van Jevgeni Kafelnikov verlost. |
|
|
|
