Minister Ashcroft van Justitie heeft de schijn van belangenverstrengeling tegen - hij heeft in 1999 zo'n 60.000 euro aan campagnegeld van Enron gekregen. Daarom trekt hij zich op 11 januari terug als leider van het onderzoek. Wanneer een van de topaccountants van Enron er lucht van krijgt dat justitie ook het bureau Arthur Andersen betrekt in haar onderzoek, laat deze een aantal medewerkers de boekhouding van Enron door de versnipperaar halen. De accountant wordt half januari ontslagen. Later verklaart hij te hebben gehandeld "in opdracht van hogerhand".

De beschuldigende vinger wijst in de richting van Enron-topman Kenneth Lay. Hij leidde het bedrijf sinds 1986. Lay zou zijn werknemers hebben aangemoedigd aandelen te kopen, terwijl hij ze zelf juist van de hand deed. Eind januari treedt hij af. De topman wordt meerdere keren gedagvaard, maar weigert stellig voor commissies van de Senaat en het Congres te verschijnen. Intussen zet het echtpaar Lay al zijn huizen in Houston, Galveston en Aspen, met een gezamenlijke waarde van ruim 23 miljoen dollar, te koop.

Half februari daagt Lay eindelijk op in de Senaat. Hij beroept zich op zijn zwijgrecht. Later claimt hij dat hij niet op de hoogte was van de penibele situatie waarin Enron zich bevond. Het Witte Huis erkent 10 januari 2002 dat Lay kort voor het bankroet van Enron heeft gelobbyd om regeringssteun te krijgen. Bush voelt zich gedwongen op televisie uit te leggen dat Lay dan wel "een politieke vriend" van hem is, maar dat ze het nooit hebben gehad over de problemen bij Enron.